W setne urodziny w Bielsku-Białej zdradziła swój przepis na długie życie

W mieszkaniu na Osiedlu Beskidzkim czas na chwilę zwolnił, bo świętowanie setnych urodzin nie zdarza się codziennie. Zenona Seweryn przyjęła życzenia, kwiaty i nagrodę, a w trakcie spotkania pokazała, że wciąż ma w sobie pogodę i charakter. Najmocniej wybrzmiała jednak jej odpowiedź na pytanie o ulubiony smak życia – prosty, słodki i bez zbędnych wymówek.

• Od Sosnowca przez wojenną pracę po spokojną przystań na Podbeskidziu
• Słodycze, kluski i badania, które miały być rutyną

Od Sosnowca przez wojenną pracę po spokojną przystań na Podbeskidziu

Zenona Seweryn urodziła się 5 kwietnia 1926 roku w Sosnowcu. To tam spędziła dzieciństwo z trojgiem rodzeństwa, a młodość brutalnie przecięła wojna. Jako nastolatka trafiła do przymusowej pracy w hucie Katarzyna, a o tamtym czasie mówiła przede wszystkim językiem głodu i strachu, które przez pięć lat wyznaczały rytm codzienności.

Po wojnie ułożyła życie na nowo. Poznała Oswalda, dziś już nieżyjącego męża, z którym doczekała się dwóch synów. Dziś jej rodzina jest już wielopokoleniowa – ma czterech wnuków i pięcioro prawnucząt, a najmłodsi z nich są już nastolatkami. Z biegiem lat zmieniała miejsca zamieszkania, ale to góry przyciągnęły ją najmocniej. Najpierw Żywiecczyzna, potem Bielsko-Biała i w końcu koniec lat 70., gdy na stałe związała się z Osiedlem Beskidzkim.

8 kwietnia z życzeniami odwiedził ją wiceprzewodniczący Rady Miejskiej w Bielsku-Białej Karol Markowski. W imieniu samorządu przekazał kwiaty i nagrodę, ale najważniejsze było coś innego – chwila spędzona przy człowieku, który widział już niemal całe stulecie miasta i świata.

Słodycze, kluski i badania, które miały być rutyną

Pani Zenona nie ukrywa, że od lat ma swoje kulinarne upodobania. Gdy padło pytanie o ulubioną potrawę, odpowiedziała bez zastanowienia:

„To były zawsze słodycze. Zawsze muszę mieć coś słodkiego”.

Dodała też, że w rodzinie bywa z tego powodu żartobliwie upominana, bo wnuk nie zawsze patrzy łaskawie na ilość słodkości, które trafiają do prawnuczek. Sama podchodzi do tego z rozbawieniem i bez nadęcia, jak ktoś, kto dobrze wie, że w długim życiu potrzebny jest też mały codzienny rytuał przyjemności.

Na tym nie koniec jej kulinarnej sympatii. Wspominała również o ostrych, dobrze doprawionych daniach obiadowych i o tym, że zamiast klasycznych ziemniaków chętnie wybiera maleńkie śląskie kluski.

„Lubię pikantne, nie tłuste, ale dobrze doprawione, na ostro. No i jestem kluskowa” – mówiła.

Po tym wyznaniu Karol Markowski sięgnął po drugi kawałek sernika, a wizyta nabrała jeszcze bardziej domowego charakteru. Pani Zenona podkreśla też coś znacznie ważniejszego niż dieta: regularne badania. Jej rada jest prosta i bardzo konkretna – warto robić je przynajmniej raz do roku. W wieku stu lat brzmi to jak doświadczenie, którego nie da się kupić ani zastąpić poradą z internetu.

Na co dzień seniorkę wspiera rodzina, zwłaszcza 79-letni syn Janusz z żoną Danutą. Pomagają jej także MOPS i wolontariuszka Asia, z którą – jak wynika z relacji bliskich – szybko znalazła wspólny język. To właśnie ta sieć zwykłej, codziennej troski pozwala jej nadal mieszkać tam, gdzie od lat czuje się u siebie.

na podstawie: UM Bielsko-Biała.