Grand Prix dla „Draculi” i emocje do ostatniego spektaklu w Bielsku-Białej

W Banialuce festiwalowe światła już zgasły, ale rozmowy o spektaklach jeszcze długo nie chciały ucichnąć. Przez sześć dni Bielsko-Biała żyła lalkami, animacją i scenami, które przyciągały pełne sale od rana do wieczora. Gdy przyszedł czas na werdykty, jury musiało rozdzielić nagrody między bardzo różne teatralne światy. Najmocniej wybrzmiał jednak Dracula – sen Lucy.

• Grand Prix dla „Draculi” i trudny werdykt jury
• Młodzi krytycy i branża wskazali własne tropy
• Banialuka pokazała festiwal od rana do późnego wieczora

Grand Prix dla „Draculi” i trudny werdykt jury

Wyniki 31. Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Lalkarskiej ogłoszono 20 maja w Banialuce. Najważniejsze wyróżnienie, czyli Grand Prix i 20 tys. zł, trafiło do teatru Plexus Polaire za Dracula – sen Lucy. Jury zwróciło uwagę na spójność inscenizacji, metaforyczną siłę spektaklu i świat zbudowany z precyzyjnego partnerstwa ludzi oraz lalek.

Oceną zajmowało się pięcioosobowe jury profesjonalne, trzyosobowe jury młodych krytyków, a swoje nagrody przekazały też ZASP i Polski Ośrodek Lalkarski Polunima. To znaczyło jedno – w Bielsku-Białej spotkały się różne spojrzenia na teatr lalek, od warsztatu i formy po świeże, bardziej odważne odczytania.

Pozostałe nagrody jury profesjonalnego ufundował prezydent Bielska-Białej Jarosław Klimaszewski. Otrzymali je:

• Yael Rasooly za Edith i ja – za zderzenie estradowej konwencji z tematem i wokalno-animacyjne mistrzostwo, 8 tys. zł
• Dudy Paiva za Blind – za dialog między ciałem aktora i animanta, 8 tys. zł
• Anne Romain i Marina Simonova za Loco – za pokazanie dwoistości głównego bohatera, 5 tys. zł
• Jim Harbourn za Ragnarok – za rolę dźwięku i głosu w spektaklu, 4 tys. zł
• Agnés Limbos za Krótkie baśnie – za charyzmatyczne aktorstwo w świecie przedmiotów, 4 tys. zł

Młodzi krytycy i branża wskazali własne tropy

Swoje akcenty postawiło także jury młodych krytyków. Przyznało ono 5 tys. zł twórcom Ragnarok z zespołu Tortoise in a Nutshell, doceniając wielowarstwowość przedstawionego świata, aktualny wymiar mitu i muzykę tworzoną na żywo. Drugie wyróżnienie, warte 2 tys. zł, dostał zespół Annina Mosimann i Fernando Munizaga za Mycelium – ożywcza wspólnota. W uzasadnieniu pojawiły się niezwykłe materiały sceniczne, oryginalna obecność na scenie i zgodność tematu z formą.

Nagrody branżowe też mocno rozszerzyły mapę festiwalu. Polski Ośrodek Lalkarski Polunima wyróżnił Nekaa Lab i Sachiyo Takahashi za Shinnai Meets Puppetry: Pewnej zimowej nocy, Latarnia w kształcie piwonii – za twórcze połączenie odległych tradycji, z którego powstaje nowa teatralna jakość. Z kolei nagroda aktorska ZASP trafiła do Yael Rasooly za Edith i ja. W uzasadnieniu podkreślono sceniczną obecność, balansowanie między komizmem a tragedią oraz odwagę w podejmowaniu ważnego społecznie tematu.

„Dziękujemy artystom, którzy przywieźli do Bielska-Białej swoje światy, widzom, którzy przyszli je odkryć, i wszystkim, którzy współtworzyli ten festiwal za kulisami. Do zobaczenia na 32. edycji” – powiedział dyrektor Banialuki Jacek Popławski.

Banialuka pokazała festiwal od rana do późnego wieczora

Tegoroczna edycja miała szeroki oddech. Obok konkursowych pokazów pojawiły się widowiska plenerowe, a mimo niesprzyjającej pogody publiczność nie odpuszczała. Program był zbudowany tak, by znaleźć miejsce i dla dzieci, i dla dorosłych. Były spektakle klasyczne, były też tytuły dotykające ochrony środowiska, współczesnych napięć i codziennej wrażliwości.

Ważną częścią wydarzenia okazały się również warsztaty. Młodzi widzowie mogli uczestniczyć w zajęciach powiązanych ze spektaklami, żeby lepiej zrozumieć teatralną materię. Organizatorzy przygotowali też spotkania z rzemieślnikami Banialuki oraz możliwość zajrzenia za kulisy pracy reżyserów, scenografów i twórców muzyki podczas Uniwersytetu Lalek. Dzięki temu festiwal nie był tylko serią pokazów, ale także lekcją patrzenia na teatr od środka.

Silne wrażenie zostawił przedostatni dzień. Na Małej Scenie Teatru Polskiego pokazano Niewiarygodne epizody z życia chwalebnego pana Perepiczki z Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Teatru, Kina i Telewizji im. I. K. Karpenki-Karego. Spektakl był przewrotny, ostry i mocno podszyty czarnym humorem. Tego samego popołudnia na Dużej Scenie pojawiło się Loco belgijskiego Compagnie Tchaika – adaptacja Spowiedzi szaleńca Gogola, w której historia Popriszczina została poprowadzona przez wyrazistą animację i świetną pracę dwóch aktorek.

Organizatorzy przypomnieli także, że festiwal nie odbyłby się bez wsparcia finansowego. Środki przekazały miasto Bielsko-Biała, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Teatr” oraz Ars Cameralis, instytucja kultury województwa śląskiego. To właśnie dzięki temu wydarzenie mogło połączyć konkurs, warsztaty i spotkania z twórcami w jednym, gęstym festiwalowym rytmie.

na podstawie: Urząd Miejski w Bielsku-Białej.