Sto lat życia i pamięć o Lwowie. Zofia Ślebarska świętowała jubileusz

W Bielsku-Białej taki jubileusz nie zdarza się często. Zofia Ślebarska obchodziła setne urodziny, a wraz z życzeniami od bliskich pojawiły się też kwiaty i wyróżnienie od samorządu. W tej historii mieszczą się Lwów, wojna, powojenna codzienność i spokojne, długie życie zbudowane z pracy, rodziny oraz zwykłych, ważnych przyzwyczajeń.

• Z Lwowa przez wojnę i przymusową drogę do nowego domu
• Praca, małżeństwo i spokojne lata w Bielsku-Białej
• Artystyczna dusza, rodzina i drożdżowe ciasto

Z Lwowa przez wojnę i przymusową drogę do nowego domu

Zofia Ślebarska przyszła na świat we Lwowie jako córka Feliksa i Adelajdy Irzyniec. W domu było jeszcze troje rodzeństwa – siostra Helena oraz bracia Wiesław i Jerzy. Jej młodość została jednak brutalnie przerwana przez wojnę. Gdy miała 13 lat, pracowała w Bazie Aptecznej, a rodzinne wspomnienia z tamtego czasu nie są łatwe.

Syn jubilatki przypominał, że matka nieraz wykonywała zadania, które dziś brzmią jak opowieść z okupacyjnego pogranicza ryzyka i odwagi.

„Mama wspominała, że niejednokrotnie zdarzało się jej przenosić granaty czy też broń dla partyzantów” – mówił.

W wieku 18 lat Zofia Ślebarska musiała wraz z rodziną opuścić Lwów. Zostawili tam dom przy ul. Domsa, a ich życie zaczęło układać się od nowa w zupełnie innym miejscu.

Praca, małżeństwo i spokojne lata w Bielsku-Białej

Po wojnie Zofia Ślebarska pracowała w Narodowym Banku Polskim w Katowicach. To właśnie tam poznała przyszłego męża, Władysława Ślebarskiego, który po nauce w bielskim liceum i studiach w Krakowie także związał zawodowo swoją drogę z bankiem.

Ślub wzięli w 1949 roku. Najpierw mieszkali w katowickiej Ligocie, a po trzech latach przeprowadzili się z dziećmi – Andrzejem i Marią – do Komorowic Krakowskich. To właśnie tam jubilatka mieszka do dziś.

Po przenosinach mąż pracował w NBP przy placu Chrobrego w Bielsku-Białej, a ona znalazła zatrudnienie w Bielskim Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym. Zaczynała w księgowości, później działała jako sekretarka w Solidarności BPRB, a z czasem kierowała hotelem robotniczym tego przedsiębiorstwa. To był życiorys bez rozgłosu, ale z mocnym kręgosłupem codziennej pracy.

Artystyczna dusza, rodzina i drożdżowe ciasto

Wśród bliskich Zofia Ślebarska uchodzi za osobę z wyraźnym zacięciem artystycznym. Organizowała zakładowe uroczystości, a także występowała na scenie teatru w Bielsku-Białej. W jej biografii obok banków i księgowości jest więc także miejsce na kulturę, energię i odrobinę scenicznej odwagi.

Rodzina podkreśla też jej kulinarne upodobania. Najchętniej sięga po tradycyjne polskie dania – kotlet z ziemniakami i surówką albo pierogi. Ma również opinię mistrzyni ciasta drożdżowego, a to akurat taki rodzinny znak rozpoznawczy, który często mówi o domu więcej niż długie wspomnienia.

Zofia Ślebarska doczekała się trojga dzieci, pięciu wnuczek i sześciu prawnuków. Podczas setnych urodzin życzenia, kwiaty i nagrodę od samorządu przekazał jej wiceprzewodniczący Rady Miejskiej w Bielsku-Białej Karol Markowski. Jubileusz stał się więc nie tylko rodzinnym świętem, ale też wyraźnym ukłonem w stronę życia, które przeszło przez wojnę, pracę i kolejne dekady spokojnego trwania wśród bliskich.

na podstawie: UM Bielsko-Biała.