Piotr Skucha świętował potrójnie. Teatr Polski pękał w szwach

W Teatrze Polskim w Bielsku-Białej tego wieczoru śmiech mieszał się z nostalgią, a scena nie miała chwili wytchnienia między kolejnymi wejściami. Piotr Skucha świętował jednocześnie 70. urodziny, 50-lecie pracy twórczej i 20 lat Bielskiej Sceny Kabaretowej. Na finał 26. Festiwalu Fermenty przyszli ludzie, którzy przez lata współtworzyli ten kabaretowy świat. Wszystko miało lekkość dobrego żartu, ale pod spodem czuło się też wagę długiej, konsekwentnej pracy.

• Liczby, które zamieniły się w kabaretowy refren
• Miasto dziękowało człowiekowi od kabaretu i wydarzeń charytatywnych
• Kabaretowa rodzina wróciła na scenę z pamięcią i żartem

Liczby, które zamieniły się w kabaretowy refren

Wieczór 27 kwietnia został zbudowany wokół trzech liczb, które w kabaretowym rytmie zaczęły żyć własnym życiem – 70, 50 i 20. Wypełniona po brzegi sala stała się miejscem spotkania dwóch ważnych dla miasta imprez: Bielskiej Sceny Kabaretowej i Fermentów, które rozpoczęły się 20 kwietnia, a właśnie tego dnia domknęły tegoroczną edycję.

Gospodarzem uroczystości był Krzysztof Daukszewicz, bliski Piotrowi Skusze i doskonale odnajdujący się w klimacie ciętej riposty. Już na starcie przywołał anegdotę z warszawskich Powązek, gdzie usłyszał od jednej z kobiet słowa:

„Mistrzu, matko moja kochana, jak tu przyjemnie mistrza zobaczyć i to na dodatek żywego”.

Sam skwitował to żartem, że takie powitanie „od razu podniosło go na duchu”. To był dobry ton na cały wieczór – ciepły, przewrotny, bez zadęcia. Publiczność przyszła tu przecież nie na akademię, lecz na święto człowieka, który od lat rozpoznaje absurd codzienności i potrafi go oddać z lekkością, jakiej nie da się wyuczyć.

Miasto dziękowało człowiekowi od kabaretu i wydarzeń charytatywnych

Piotr Skucha sam wszedł w ten wieczór z charakterystyczną dla siebie skromnością. Mówił, że planował świętować z daleka, ale „nie pozwolono mu” i że ma nadzieję, iż goście nie będą żałować przyjścia. Dodał też, że każdy występujący ma tylko trzy minuty, a w razie przeciągania programu czekają już żółta i czerwona kartka. Tego wieczoru kartki miały pełne ręce roboty.

Na scenie pojawili się przedstawiciele miasta – prezydent Bielska-Białej Jarosław Klimaszewski, jego zastępca Adam Ruśniak oraz Przemysław Smyczek z Miejskiego Domu Kultury Stare Bielsko. Prezydent mówił o jubileuszach bez patosu, ale z wyraźnym uznaniem. Podkreślił, że „tyle lat i żadnej skuchy” to wynik, który sam w sobie robi wrażenie, a Piotra Skuchę nazwał człowiekiem ważnym dla Bielskiej Sceny Kabaretowej i wielu miejskich wydarzeń, także tych o charytatywnym charakterze, jak koncerty Gramy DoBBro.

Adam Ruśniak, mówiąc w imieniu Grupy Twórczej Ferment, przypomniał z kolei, że festiwal nie wyglądałby dziś tak samo bez wsparcia jubilata. W jego opowieści Skucha nie był jedynie symbolicznym gościem, ale kimś, kto w odpowiednich momentach wskazywał kierunek i pomagał, gdy organizatorzy błądzili. To ważny sygnał dla miasta – pokazuje, że za udaną kulturą nie stoi przypadek, lecz ludzie, którzy od lat pilnują jej formy, języka i tempa.

Kabaretowa rodzina wróciła na scenę z pamięcią i żartem

Na scenie przewinęła się cała plejada artystów związanych z Piotrem Skuchą i Bielską Sceną Kabaretową. Śpiewali aktorzy Teatru Polskiego – Marta Gzowska-Sawicka, Rafał Sawicki i Tomasz Lorek – wspierani przez skrzypka i kompozytora Krzysztofa Maciejowskiego oraz perkusistę Leszka Szewczugę. Wystąpił też Kabaret TON, który sam Skucha powołał do życia, a właśnie stamtąd kabaretową drogę rozpoczęła Olga Łasak.

Daukszewicz żartował, że kilka lat temu „uojcowił” ją, przyjmując w kabaretowym sensie rolę ojca. Sama artystka odwdzięczyła się czułym wyznaniem, że ma na scenie dwóch ojców, a jednym z nich jest właśnie Piotr Skucha. Pojawił się również Tomasz Jachimek z rymowanym tekstem w formie prześmiewczego toastu, Iza Mikrut z wierszowaną piosenką, a także nagraniowo lub scenicznie gwiazdy polskiego kabaretu, które przez lata przewijały się przez Bielsko-Białą.

Nie zabrakło też motywu, który dobrze opowiada o samym jubilacie – jego architektonicznego wykształcenia. Skucha przypomniał dwumetrową ściągę przygotowaną na egzamin z katedr gotyckich. Była misterna, zapisana gęsto tekstem i miniaturowymi rysunkami, lecz pilnujące egzaminu asystentki nie pozwoliły mu z niej skorzystać. Egzamin jednak zdał. Później wspominał, że ściągę trzymał między zaciśniętymi udami, a po wszystkim nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Koledzy musieli niemal wyprowadzić go z sali.

To właśnie taki obraz domknął cały wieczór – człowieka, który przez pół wieku umiał łączyć inteligencję, absurd i autoironię. W Bielsku-Białej dostał za to gromkie, długie uznanie. I trudno się dziwić.

na podstawie: UM Bielsko-Biała.